“Als ik naar een coach ga ben ik zwak”

Deze (belemmerende) overtuiging leeft bij sommige mensen en een paar jaar geleden ook bij mijzelf. Want ik kon die stress toch wel alleen verminderen? Ik lees er gewoon even wat boeken en artikelen over, dan komt het binnenkort vast wel weer goed en voel ik me hopelijk gauw weer wat relaxter. Maar de weken en maanden gingen voorbij, maar verbeteren deed het niet. Het werd alleen maar erger. Wat ontzettend balen! En irritant en slecht van mezelf… die strenge gedachtes maakten het er ook al niet beter op.
Ik ontnam mezelf de hulp die ik op dat moment kon gebruiken, ik wilde sterk zijn. Ik had toen nog geen idee wat een positieve invloed het op mijn leven zou hebben. En dat hulp vragen juist krachtig is.
Maar herken jij jezelf in bovenstaande? Dan leg je de lat op andere vlakken in je leven waarschijnlijk ook heel hoog. En die hoge lat is vaak ook een stressgever, zorgt voor onrust en een ontevreden gevoel.
Ik begrijp dat het diep zit, dat gevoel van sterk willen zijn, niet klagen maar dragen, doorzetten, geen hulp willen vragen. Maar daarmee ontneem je jezelf wel wat: het lief zijn voor jezelf! Het jezelf hulp gunnen! Net zoals je een goede vriend of familie dat zou gunnen!
Waarom vinden we het heel normaal dat elke topsporter, bekende Nederlander en topvrouw/man in het bedrijfsleven minimaal 1 coach heeft, maar wijzelf? ‘Welnee, dat is toch niet nodig! Het gaat best goed.’
Maar ondertussen weet je dat je niet lekker in je vel zit en te veel stress hebt. Hoelang moet je nog doorzetten? Hoelang kún je nog doorzetten? Wat is de tol die je ervoor betaalt dat je zo sterk wilt zijn?

Ben jij er klaar voor om ook voor jezelf klaar te staan? Een plan te maken om die negatieve stress te verminderen?
Hoe zou het zijn als je minder stress in je leven had? Waar is dan ruimte voor?
Mocht je eens willen praten over jouw stress en onrust, neem gerust contact met me op.
Hartelijke groet,
Froukje